Be jealous,
afgelopen donderdag stond ik ergens vooraan los te gaan bij de Peppers in het
Goffertpark. Zoals jullie misschien nog weten ben ik een half jaar geleden naar
de Black Keys geweest, een band die misschien niet iedereen even bekend is,
maar ik verwacht dat de Red Hot Chili Peppers geen introductie nodig hebben.
Nou ja, vooruit dan, een beetje achtergrondinformatie kan nooit verkeerd zijn.
De band bestaat al enorm lang: volgend jaar zullen ze hun
dertigjarig jubileum kunnen vieren (hopelijk met een nieuw album, hint, hint).
Hun carrière is echter niet altijd over rozen gegaan: bijna alle leden hebben
in het verleden te kampen gehad met heftige drugsverslavingen en ook niet alle
albums die ze hebben gemaakt werden even goed ontvangen. Daarna zijn ze
meerdere malen van bezetting gewisseld, onder andere door de dood van één van
de vroegere bandleden dankzij een overdosis heroïne. Uiteindelijk is het
allemaal goed gekomen though, en
vorig jaar brachten ze het prima ontvangen album I’m With You, uit, hun tiende studioalbum.
Ik moet heel eerlijk bekennen dat ik zelf niet echt weg ben
van hun nieuwste album, maar gelukkig speelden ze er tijdens het concert maar
vier nummers van en was er ook ruimte voor golden oldies als Higher Ground,
Give It Away, Suck My Kiss, Under The Bridge, Can’t Stop en Californiacation. Ondanks
dat veel mensen de tekst van de nieuwe nummers beter leken te kennen had ik wel
het idee dat deze klassiekers het best aansloegen bij het publiek. Uiteindelijk
zal iedereen wel tevreden
zijn geweest: de nummers van de Peppers lopen qua stijl zo
enorm uiteen dat zowel de softie als de hardrocker tijdens een concert wel aan
zijn trekken komt.
Monarchy of Roses
Can't Stop
Snow (Hey Oh)
Scar Tissue
Ethiopia
Throw Away Your Television
I Could Have lIed
The Adventures of Rain Dance Maggie
Me & My Friends
If You Have To Ask
Look Around
Under The Bridge
Higher Ground
Californiacation
By The Way
Chad & Mauro & Josh Jam
Suck My Kiss
Everybody Knows This Is Nowhere
Give It Away
Final Jam
Uiteindelijk draait het natuurlijk allemaal om het spel, en
dat was (ik geef dit niet graag toe van mijn favoriete band) niet altijd even
goed. Hoewel Kiedis’ zijn zang elke keer beter lijkt te worden, Flea een
geniale bassist is en Chad de altijd rustige, strakke drummer, is het vertrek
van Frusciante naar mijn idee gewoon een zwaar verlies voor de band. Josh
Klinghoffer is niet per definitie een slechte gitarist, maar ik mis de pakkende
deuntjes van John Frusciante die de nummers net dat catchy randje gaven en zijn creativiteit in het algemeen. Tijdens
de jamsessies leek Klinghoffer veelal hetzelfde te spelen en hoewel hij de
meeste nummers prima speelde veranderde hij de solo uit Californiacation, iets
wat ik hem nooit zal vergeven. Ook is zijn zangstem een stuk minder dan die van
Frusciante, maar aangezien ik niet van elke gitarist verwacht dat hij ook nog
eens op de toonhoogte van een sopraan de tweede stem kan zingen zal ik daar
niet over zeuren. De rest van de band speelde echter prima, wat het al met al
een mooi concert maakte.
Daarnaast nog even aandacht voor het voorprogramma:
TRIGGERFINGER JULLIE ZIJN HELEMAAL GEWELDIG. Zo. Want dat waren ze. En nee, ik
ben geen Triggerfingerfan maar heb zo’n vermoeden dat ik dat nu wel ga worden.
Strak in pak met zelfspot keiharde nummers spelen, om vervolgens op het eind
nog even doodleuk het gevoelige I Follow
Rivers met vaste stem te zingen, terwijl zanger Ruben Block daarvoor al een
half uur de longen uit zijn lijf had gezongen (en af en toe geschreeuwd). Ze
kregen het publiek dan ook zonder moeite mee: zonder na te denken scandeerden
wij groepsdieren alle kreten van Block en gingen we uit ons dak bij de
drumsolo. Alsjeblieft, geef die mannen gewoon een eigen show in het Goffert,
dat kunnen ze makkelijk aan. Over het eerste voorprogramma zal ik verder niet
uitweiden, dat was één of andere Arabische band waar (naar mijn idee) niet veel
interessants over gezegd kan worden.
En zo ging ik met een tevreden gevoel naar huis en werd ik
’s ochtends veel te vroeg wakker, waardoor ik nu op de day after om negen uur ’s ochtends mijn artikel aan het schrijven
ben. Het was het allemaal waard, dus ik hoop de mannen van de Red Hot Chili Peppers nog eens terug te zien in Nederland.
Laat je horen als je ook een Peppers-fan bent en/of naar het
concert bent geweest!
Let’s keep the moon
awake and do electric boogiloo (ook van de Peppers trouwens, zoek maar op het
nummer Cabron)
Liefs,
Sam
