Sam ging naar de Red Hot Chili Peppers!

Be jealous, afgelopen donderdag stond ik ergens vooraan los te gaan bij de Peppers in het Goffertpark. Zoals jullie misschien nog weten ben ik een half jaar geleden naar de Black Keys geweest, een band die misschien niet iedereen even bekend is, maar ik verwacht dat de Red Hot Chili Peppers geen introductie nodig hebben. Nou ja, vooruit dan, een beetje achtergrondinformatie kan nooit verkeerd zijn.

De band bestaat al enorm lang: volgend jaar zullen ze hun dertigjarig jubileum kunnen vieren (hopelijk met een nieuw album, hint, hint). Hun carrière is echter niet altijd over rozen gegaan: bijna alle leden hebben in het verleden te kampen gehad met heftige drugsverslavingen en ook niet alle albums die ze hebben gemaakt werden even goed ontvangen. Daarna zijn ze meerdere malen van bezetting gewisseld, onder andere door de dood van één van de vroegere bandleden dankzij een overdosis heroïne. Uiteindelijk is het allemaal goed gekomen though, en vorig jaar brachten ze het prima ontvangen album I’m With You, uit, hun tiende studioalbum. 

Ik moet heel eerlijk bekennen dat ik zelf niet echt weg ben van hun nieuwste album, maar gelukkig speelden ze er tijdens het concert maar vier nummers van en was er ook ruimte voor golden oldies als Higher Ground, Give It Away, Suck My Kiss, Under The Bridge, Can’t Stop en Californiacation. Ondanks dat veel mensen de tekst van de nieuwe nummers beter leken te kennen had ik wel het idee dat deze klassiekers het best aansloegen bij het publiek. Uiteindelijk zal iedereen wel tevreden

zijn geweest: de nummers van de Peppers lopen qua stijl zo enorm uiteen dat zowel de softie als de hardrocker tijdens een concert wel aan zijn trekken komt.

Monarchy of Roses

Can't Stop

Snow (Hey Oh)

Scar Tissue 

Ethiopia

Throw Away Your Television

I Could Have lIed

The Adventures of Rain Dance Maggie

Me & My Friends

If You Have To Ask

Look Around

Under The Bridge

Higher Ground 

Californiacation

By The Way 

Chad & Mauro & Josh Jam 

Suck My Kiss

Everybody Knows This Is Nowhere

Give It Away

Final Jam

 

Uiteindelijk draait het natuurlijk allemaal om het spel, en dat was (ik geef dit niet graag toe van mijn favoriete band) niet altijd even goed. Hoewel Kiedis’ zijn zang elke keer beter lijkt te worden, Flea een geniale bassist is en Chad de altijd rustige, strakke drummer, is het vertrek van Frusciante naar mijn idee gewoon een zwaar verlies voor de band. Josh Klinghoffer is niet per definitie een slechte gitarist, maar ik mis de pakkende deuntjes van John Frusciante die de nummers net dat catchy randje gaven en zijn creativiteit in het algemeen. Tijdens de jamsessies leek Klinghoffer veelal hetzelfde te spelen en hoewel hij de meeste nummers prima speelde veranderde hij de solo uit Californiacation, iets wat ik hem nooit zal vergeven. Ook is zijn zangstem een stuk minder dan die van Frusciante, maar aangezien ik niet van elke gitarist verwacht dat hij ook nog eens op de toonhoogte van een sopraan de tweede stem kan zingen zal ik daar niet over zeuren. De rest van de band speelde echter prima, wat het al met al een mooi concert maakte. 

Daarnaast nog even aandacht voor het voorprogramma: TRIGGERFINGER JULLIE ZIJN HELEMAAL GEWELDIG. Zo. Want dat waren ze. En nee, ik ben geen Triggerfingerfan maar heb zo’n vermoeden dat ik dat nu wel ga worden. Strak in pak met zelfspot keiharde nummers spelen, om vervolgens op het eind nog even doodleuk het gevoelige I Follow Rivers met vaste stem te zingen, terwijl zanger Ruben Block daarvoor al een half uur de longen uit zijn lijf had gezongen (en af en toe geschreeuwd). Ze kregen het publiek dan ook zonder moeite mee: zonder na te denken scandeerden wij groepsdieren alle kreten van Block en gingen we uit ons dak bij de drumsolo. Alsjeblieft, geef die mannen gewoon een eigen show in het Goffert, dat kunnen ze makkelijk aan. Over het eerste voorprogramma zal ik verder niet uitweiden, dat was één of andere Arabische band waar (naar mijn idee) niet veel interessants over gezegd kan worden. 

En zo ging ik met een tevreden gevoel naar huis en werd ik ’s ochtends veel te vroeg wakker, waardoor ik nu op de day after om negen uur ’s ochtends mijn artikel aan het schrijven ben. Het was het allemaal waard, dus ik hoop de mannen van de Red Hot Chili Peppers nog eens terug te zien in Nederland.

Laat je horen als je ook een Peppers-fan bent en/of naar het concert bent geweest!

Let’s keep the moon awake and do electric boogiloo (ook van de Peppers trouwens, zoek maar op het nummer Cabron)

Liefs,

Sam

Recensie: Sam leest A Game of Thrones

Game of Thrones is HUGE. De hele wereld lijkt wel te zijn gevallen voor deze geweldige fantasyreeks van George R.R. Martin. Wees niet gevreesd, ik heb tot nu toe enkel A Game of Thrones gelezen, oftewel: het eerste deel. Eigenlijk ben ik ook van mening dat ze de serie A Song of Ice and Fire hadden moeten noemen, zoals de reeks oorspronkelijk getiteld is, maar goed, dat even terzijde. Wat ik probeerde te zeggen is dat jullie niet bang hoeven te zijn voor spoilers, aangezien de meesten allang bij seizoen twee gearriveerd zijn en ik me dus helaas nog moet beperken tot numero uno.

Ik moet heel eerlijk bekennen dat ik ondertussen een behoorlijke fangirl aan het worden ben, een virus waar ik voorheen nauwelijks mee besmet ben geweest (alleen Harry Potter heeft me ooit zo weten te boeien) maar wat nu in al zijn hevigheid toegeslagen heeft. En dat wil bij mij wel wat zeggen: stiekem hoop ik dat Zweinstein zich in de hemel bevindt. Kortom, ik ben dus behoorlijk bevoordeeld wat betreft mijn mening over A Game of Thrones, maar ik zal mijn best doen er een objectief en samenhangend geheel van te maken zonder teveel referenties naar het goddelijke uiterlijk van Jon Snow (dat we niet kunnen zien in de boeken, maar he, laten we de karakters uit de serie even in ons achterhoofd houden tijdens het lezen).

Allereerst heeft de schrijver gewoonweg godsgruwelijk veel fantasie, iets wat ik enorm kan waarderen. Alles in het boek is tot in het kleinste detail uitgewerkt: van de harnassen tot de beschrijvingen van gezichten tot de landschappen en de kastelen. Er zijn dan ook meerdere kaarten toegevoegd als bijlage, waaronder een plattegrond van King’s Landing. In combinatie met de beelden die je hoofd hebt van de serie heb je het idee alsof je het boek ingezogen wordt. Door de perfecte beschrijvingen kost het je geen enkele moeite om je in te beelden dat je een onzichtbare aanwezige bent in de wereld van A Game of Thrones. De enorme fantasie van de schrijver is ook terug te zien in de verscheidenheid aan huizen en personages: voor ieder huis (inclusief baandermannen) zijn wapentekens en bijbehorende kleuren bedacht en alle belangrijke huizen kennen ook nog een eigen spreuk en hebben een lijst van de leden die tot het huis behoren. Op deze manier schept Martin tegelijkertijd ook orde in de chaos die ontstaat dankzij de vele details. 

'Winter is coming' en de schrikwolf: de spreuk en het wapen van de Starks.

Daarnaast zijn de karakters ook erg goed uitgewerkt. Geen enkel personage is per definitie goed of slecht: alle hoofdpersonen hebben een aantal eigenschappen die ze uniek en menselijk maken. Hierdoor zijn de personages herkenbaar en is het eenvoudig om je in te leven in hun situatie.

Gelukkig is dit alles niet verbonden aan een trage en verwarrende schrijfstijl, waar ik bijvoorbeeld erg veel last van had bij Lord of the Rings. Er wordt weinig gebruik gemaakt van metaforen, symbolisme en andere vormen van figuurlijk taalgebruik. Het verhaal draait om de plottwisten en niet om het taalgebruik: de lezer wordt op geen enkele manier afgeleid van de gebeurtenissen in het boek. Wat ik ook erg fijn vond was het wisselend perspectief, waardoor de verhaallijnen op een overzichtelijke manier door elkaar kunnen lopen. Ook is het leuk om soms een kijkje te krijgen op dezelfde gebeurtenissen vanuit twee verschillende standpunten. 

 

Vreemd genoeg is het verloop van de gebeurtenissen ook meteen het grootste minpunt van het boek. De opbouw van het verhaal is tenenkrommend langzaam: de eerste tweehonderd pagina’s heb je geen idee waar Martin naartoe wil. Het lijkt wel alsof de opbouw bijna tweederde van het boek beslaat en alle actie in één klap daarna volgt, met een climax van Daenerys’ verhaallijn als slot. Ook dit open einde kon ik niet enorm waarderen. Ik hoop dus dat de spanningsopbouw in de volgende delen van de serie beter verdeeld is.

Tot slot nog even een ode aan Jon Snow, mijn favoriete personage, die ik eventjes wil roemen om zijn koppigheid, sexyheid, dapperheid, nederigheid en loyaliteit. En natuurlijk om zijn hotness in de serie, ook al moet ik dat eigenlijk buiten beschouwing laten in een boekrecensie. 

Wat vind jij van Game of Thrones? Een terechte hype of niet?

Let’s keep the moon awake and do electric boogiloo.

Liefs,

Sam

Rosalie en haar bijzondere relatie met Instagram

Ik was héél lang anti. Instagram was voor luie hipsters die niet wisten hoe ze moesten photoshoppen. Rare wezens die foto’s van hun pasta een artistiek tintje probeerden te geven door er een of ander raar filter overheen te knallen en het te bestempelen als ‘kunst’.

Nu ben ik zelf al een paar maanden de trotse bezitter van een iPhone, maar al die tijd heb ik het niet eens geprobeerd. Tot ik onlangs mee ging doen met de Photo a Day Challenge van Fat Mum Slim (zie mijn artikel van vorige week). Eigenlijk is het hele doel van die challenge om gewoon iedere dag een beetje fun te hebben door een foto te maken binnen het thema, en Instagram is ideaal voor het delen van die foto’s! Ik moet zeggen dat ik na een paar dagen ook echt lol begin te krijgen in het klooien met die filters. Omdat je zo makkelijk je foto’s kan taggen, is het ook nog eens heel simpel om andere PAD’ders te vinden en hun creaties van de maand te bekijken. Ik word er blij van!

niet mijn foto

Bij deze slik ik mijn anti-talk tegen Instagram dus nederig in. Wat ik wel nadelig vind aan Instagram:

-       Je kunt niet de ‘sterkte’ van je filter aanpassen. Soms is een beetje gloed hartstikke leuk, maar doordat je niet zelf kunt aanpassen hoe fel die gloed moet zijn is het al snel over the top.

-       HIPSTERGEHALTE. Ondanks dat er zat mensen zijn die het gebruiken op de leuke manier – random foto’s maken van dingen die ze doen, een beetje een sociaal medium in fotovorm – zijn er ook mensen die ervan OVERTUIGD zijn dat een foto van een grassprietje met een beetje toaster eroverheen (echt, wie heeft dat filter bedacht? Heb nog nooit een foto gezien waarop het mooi uitkwam!) minstens een privézaal in het Louvre verdient. Then again, dat soort mensen heb je overal dus het is niet per se een reden om Instagram de rug toe te keren. Wel is het zo dat het hipstergehalte misschien relatief iets hoger ligt.

-       Kom niet naar Instagram omdat je kunstwerken verwacht. Just don’t.

niet mijn foto

Al met al: sorry Instagram, je hebt toch nog zo je voordelen en eigenlijk ben je best lief. Ik zal proberen zelf ook wat aardiger tegen jou te zijn. Ja, vrede? Mooi zo.

Instagram is een gratis app en te downloaden voor Apple en Android. Meegenieten van andermans creaties, maar geen Samsung of iPhone binnen handbereik? Via gramfeed.com kun je ook op Instagram. Lekker lui met de laptop. 

Gebruik jij Instagram? En waarvoor?

Hakuna matata!

P.S. Dit artikel is misschien iets korter dan jullie van me gewend zijn, maar dat komt omdat het enige wat er uit mijn brein te krijgen was klonk als MUSETHE2NDLAWOMGOMGWHATISAIR omdat Muse onlangs heeft aangekondigd dat het nieuwe album The 2nd Law heet, uitkomt op 14 september (in Nederland), ze dit najaar gaat touren (zie ik jullie 17 december in A’dam?) EN omdat ze een preview op Youtube gepost hebben. OH HAPPY DAYS, MIJN BREIN RAAKT OVERVERHIT VAN ENTHOUSIASME.

Anyway, daardoor was het lastig mijn artikel to the point en logisch te houden.

Rosalie ging naar the Hunger Games

Gegroet.

Vandaag ga ik iets doen wat ik naar mijn weten nog nooit heb gedaan: ik recenseer een film. Aangezien het een flinke lap tekst heeft opgeleverd zal ik, zoals Plinius het zo mooi zei “zonder verdere omhaal van woorden” maar meteen back to business gaan. Enjoy muchos.

Ik denk niet dat er nog veel zielen op deze aarde ronddwalen die op zijn minst het eerste boek nog niet hebben aangeraakt, maar voor die ene enkeling zal ik het verhaal nog even megakort samenvatten:

Amerika van de toekomst, nu bekend onder de naam Panem, is verdeeld in twaalf* districten die onder leiding staan van het Capitool. Ieder jaar worden de Hongerspelen georganiseerd, waarbij uit ieder district één jongen en één meisje in een arena geplaatst worden. Zij vechten daar op leven en dood, en na drieëntwintig doden zal er één winnaar overblijven. Dit klinkt allemaal extreem luguber, maar geloof me, het valt in de praktijk best mee. Als het zusje van Katniss bij een loting uit de bus komt als de vrouwelijke tribuut voor district twaalf, biedt Kat aan haar plaats in te nemen als vrijwilliger.

De boekenlezers kunnen wat mij betreft opgelucht adem halen: de film volgt het boek nauwgezet, op een kleine perfectie hier en daar na. Door die wijzigingen is de overstap naar deel twee (die ook al vol in productie is en waarschijnlijk eind november 2013 in de bios zal verschijnen) kleiner dan in de boeken en is het verhaal duidelijker voor niet-lezers. Verder komt de relatie tussen Katniss en haar zusje Prim nog beter uit de verf en zijn er dialogen toegevoegd die je meer inzicht geven in het gehele verhaal en de Games op zich. Zo hebben Seneca de Game Maker en president Snow de norse buldog een aantal gesprekken die het doel van de Spelen uitleggen, en kijk je achter de schermen mee naar de opzet van de Games, waar je bijvoorbeeld ziet hoe ze roofdieren tevoorschijn toveren om de spanning wat op te voeren en met een simpele klik een vuurbal op een van de deelnemers knallen. En ik maar denken dat ik de bitch was als ik mijn Sims liet verhongeren of het huis in brand liet vliegen.

Daarnaast hoef je, zoals ik, ook niet te vrezen voor een pietsje te veel Twilight/cliché liefdesdrama. Ondanks het feit dat ‘de makers van Twilight’ zich ermee bemoeid hebben, is het Twilight-gehalte laag gebleven. Het enige minpunt was dat Gale werd neergezet als een Taylor Lautner: de o zo zielige tweede keus die moet toekijken hoe zijn eeuwige liefde ervandoor gaat met een of andere kerel die hij uiteraard altijd al gehaat heeft vanwege zijn afkomst. Hij lijkt potdorie zelfs op Taylor.

Ook niet onbelangrijk: degene die Peeta speelt is zwaar jummy c:

Doordat het gefilmd is als een soort documentaire, gestuurd door interviews en presentaties, is het voor niet-lezers ook te begrijpen. De film duurt wat lang, maar de overdosis aan spanning sleept je er zonder problemen door.

Na de film hoorde ik hier en daar gemompel in de trant van “shitfilm”. Ik weet niet wat die mensen bezielt, en wat ze dan wel een goede film vinden. Misschien hebben ze de boeken niet gelezen en snappen ze het gewoon niet. Ik zou het niet weten, feit is in ieder geval dat ik het zeker niet met ze eens ben. De film was quite epic, al miste ik eerlijk gezegd wel het vuurwerkmoment. Ik zou je ook niet aanraden de film te kopen, maar gewoon in de cinéma te gaan bewonderen.

Ben jij van plan naar de Hunger Games te gaan?

May the odds be ever in your favor.

Hakuna matata!

* Ja, ik weet dat het er eigenlijk dertien zijn.

Foto’s gejat van Weheartit. 

En als afsluiter een bliksem Q&A met vragen die je je als lezer van de boeken af kunt vragen, bevat SPOILERS voor niet-lezers en is daarom speciaal helemaal onderaan geplaatst: 

-       Hoe is Katniss? Steengoed. 

-       Is Rue haar dood net zo mooi als in de boeken? Ja

-       Is Effie zoals je haar verwachtte? De eerste keer dat ik haar zag, dacht ik dat het een misvormde travestiet was. Helaas voor Effie was het Effie. Later in de film draagt ze andere outfits, die haar een stuk beter staan.

-       Hoe is Haymitch? B-R-I-L-J-A-N-T.

-       Is de nadruk, zoals gevreesd, op de dramatische liefde gelegd? Nee

-       Hoe is het Capitool, en de inwoners ervan? Het Capitool op zich vond ik niet verfrissend, maar de Capitoolmensen zijn erg goed gedaan.