Column: Annemarieke's uitwisselingsjaar in Engeland is ten einde.

Hallo lieve lezers en lezeressen,

Vandaag, Donderdag 14 juni, vertrek ik na een jaar in Engeland gewoond te hebben, weer terug naar Nederland. Waarschijnlijk op het moment dat je dit nu leest, zit ik in de bus onderweg naar London, om vanaf daar vervolgens mijn vlucht naar Schiphol te pakken, en vanavond om tien over tien weer in ons kleine Holland te arriveren!
Man oh man, wat is de tijd snel gegaan. Het lijkt wel gisteren  toen ik afscheid nam van mijn vrienden, familie en ouders, en met knikkende knieën op het vliegtuig stapte. En tegelijkertijd, voelt het alsof ik hier al eeuwen zit. Mijn gastfamilie, mijn Engelse huis, school en mijn Engelse vrienden voelen allemaal zo vertrouwd, dat het heel vreemd is om nu weer weg te gaan en van iedereen afscheid te moeten nemen.

Afgelopen dinsdag begon het afscheid:  Mijn vrienden hadden mij verteld dat ze mij naar een gezellig restaurant mee uiteten zouden nemen, als afscheidsfeest. Maar toen ik dinsdagavond bij een vriendin aankwam om daarmee samen naar het restaurant toe te gaan, stond mij iets héél anders te wachten. Toen ik de woonkamer binnenstapte kreeg ik de schrik van mijn leven: “SURPRISE!”. De hele kamer stond vol met vrienden en vriendinnen die ik dit jaar gemaakt heb. Na van mijn mini-hartaanval bekomen te zijn, begon het allerbeste Vaarwel-Surprise-Afscheidsfeest waar ik ooit geweest ben. Super lief om te zien dat iedereen speciaal voor mij tijd vrij had genomen om afscheid te nemen, en ik snap nog niet dat niemand per ongeluk iets had laten merken, aangezien ze het al 2 maanden van te voren hadden uitgepland!Aan het einde van de avond, toen het afscheid-nemen niet meer uitgesteld kon worden, begon plotseling iedereen in tranen uit te barsten, en hebben we iets van 10 minuten lang, met z’n alle in een massale Teletubbie Group-Hug gestaan.
Of ik zin heb weer naar huis te gaan? Ja en nee. Nee, omdat dit nu toch echt het einde van een tijdperk is, en ik dit nooit meer zal beleven. Ja, natuurlijk, om mijn vrienden, familie en ouders weer te zien. Om eindelijk weer te kunnen fietsen, kaas te eten, van het platte (letterlijk)-land te genieten, om schaamteloos oranje te dragen en eindelijk weer vers bruin brood van de bakker,  groente en fruit te kunnen eten! Wat mis ik de typisch Hollandse “Aardappels, vlees en groeten” zeg!
Toch, het was een top jaar, en het is heel vreemd om afscheid te moeten nemen. Dit is mijn routine geworden, het zal dan dus ook heel vreemd zijn om weer elke dag, 24/7 nederlands te praten, weer in mijn eigen huis te wonen, en weer in mijn eigen bed te slapen. Maar stiekem is het ook wel weer even heel erg lekker “bijkomen”.

Zoals jullie wel merken: heb ik “mixed feelings”, maar blij of niet blij: Annemarieke is weer thuis!

Lots of Love,
xxx
Annemarieke

Annemarieke is over een maand weer thuis!

Hallo lieve lezers,

Na het vieren van mijn meest rustige koniginnedag ooit, realiseerde ik me dat het nu al weer Mei is! Dit betekend dat ik volgende maand, op 14 juni om precies te zijn, vaarwel zeg tegen Engeland! Ik kan niet geloven hoe snel de laatste paar maanden zijn gegaan! De tijd vliegt wanneer je plezier hebt!
Ik ben hier nu zo'n 9 maanden, en heb, al zeg ik het zelf, mijn To-Do-Lijstje al aardig afgewerkt! Ik heb dingen gedaan, geprobeerd, gezien en geproeft die ik nog nooit eerder heb gedaan!

Zoals:
- Ik ben naar het meest prachtige gebied in Engeland gegaan, "The Lake District", een prachtig stuk natuur van tientallen meren en plassen die omringt zijn door bergen en bossen!
- Heb ik, als een echte Doctor Who-fan "Fish fingers and custard" geproeft, zie foto als bewijs*
- Ik heb de extreem stereotypische Fish & Chips (meerdere malen) gehad, en heb het woord "Afhaal" her-uitgevonden! Zo hebben mijn engelse vrienden mij geintroduceert aan het goddelijke gerecht genaamd "Chips and Curry", wat maar weer bewijst dat engelse weten wat lekker eten is!
- Heb ik een mega Harry-Potter-Marathon gehouden, want zeg nou zelf, wat is er engelser dan een film met "The Boy who Lived"? Compleet met costuums, bezemstelen, chocolade kikkers en pompoensap!
- Heb ik, door het gebrek van naar de kroeg te kunnen, een hele hoop filmavondjes, housewarming-party's, verjaardagen, Sleepovers, en "My parents are out of town, so wanna come over and get drunk?"-feesten geweest!
- Heb ik nationale feestdagen gevierd zoals, natuurlijk, een uitgebreide kerst, Bonfire-night op 5 November, Pancake-day, St. George's day en de eeuwige Bank-Holidays!
- Ben ik voor het eerst in mijn leven naar Kentuckyfried Chicken en Pizzahut geweest.. ja, ik weet het, dit had ik ook thuis kunnen doen.
- Heb ik mijn receptenboekje aardig gevuld met typisch britsche recepten als Sunday Roast, Yorkshire Pudding, Lemon Surprise, Rice Pudding, Stew, en weet ik eindelijk hoe je HET perfecte kopje thee zet. (met melk, natuurlijk!)

Maar ook heb ik die engelse wat van onze nederlandse cultuur geleerd!
- Zo heb ik op Sinterklaas avond van iedereen een schoen gestolen, een paar wortels en een glas wijn erbij gezet, en deze gevuld met kadootjes. Heb ik zelf pepernoten gebakken en (letterlijk) gestrooid door school, heb ik geprobeerd uit te leggen dat de nederlandse Sinterklaas NIET racistisch is, maar een aardige oude man die in spanje woont, die toevallig hulpjes heeft die zwart worden door het roet van de schoorsteen. En heb ik iedereen gewongen "Alles is Liefde" te kijken!
- Heb ik zelf ouderwets lekkere Oud-Hollandse Oliebollen en Appelflappen gemaakt voor Oud en Nieuw.
- Ben ik erachter gekomen dat een "typisch engels gebakje", genaamd een Vanilla Slice, gewoon een Tompoes is!

- Heb ik heel trouw nederland gesupport tijdens de vele voetbalwedstrijden met engeland, heb ik mijn oranje sjaal naar school gedragen als symbool voor Holland, en heb ik iedereen ondergeverfd met Oranje schmink op Koninginnedag!
- Ook heb ik heel succesvol een aantal vriendinnen een paar woordjes Nederlands geleerd, met behulp van een Skittles zakje, en zo de kleuren uitgelegt. (Gwjoen, Gyel, Rot, Roose, Blou, Wiet en Schwartsch)
- Weet iedereen nu dat Nederlanders NIET elke dag naar amsterdam gaan om High te worden, vervolgens de Red-light-district bezoeken, om daarna op 't fietsje terug naar huis (een windmolen) te gaan, om de volgende dag, nogsteeds high, de koe te melken, zelf kaas te maken, en de tulpjes buiten te zetten.. en dit allemaal in Amsterdam.

Ja, ik heb me een jaartje wel gehad! Ik ben veel ervaringen wijzer, heb een hoop geleerd, en natuulijk is ook mijn engels er ietsje mee vooruit gegaan. Maar, ik heb nog een maandje de tijd, om echt de ALLER laatste dingen nog te proberen, zien en proeven! En dan voor ik het weet ben ik weer thuis! Dus, als je nog tips hebt voor de laatste try-before-you-die dingen die ik deze maand er nog in kan proppen, ben ik een en al oor!

Always

Lots of Love,
xxx
Annemarieke

Rosalie, your Norwegian substitute teacher, vol. I

In which we learn about the wonderful culture of our northern neighbors

Hei lojale lesere!

Nee, je bent niet verdwaald in het Narnia der Internetheden en bij een of andere Noorse Daily Noted uitgekomen. Ik schrijf dit artikel samen met mijn Noorse uitwisselingsstudente, over *trommelgeroffel, surprise surprise* Noorwegen!  

Laten we er geen doekjes om winden, broodje eland en kopje sjokolademelk in de aanslag? Oké, let’s go!

Zeventien dagen keihard feesten na je ‘high school’. Klinkt goed, huh? In de meeste gebieden in Noorwegen vindt de russ, oftewel zeventien dagen keihard feesten, plaats van een tot en met zeventien mei. Je hebt één broek, meestal rood, die je de volle zeventien dagen draagt en niet mag wassen. Aangezien je allemaal vieze challanges moet volbrengen (denk aan: slapen in een boom of weiland, kamperen in de tuin van je leraar) is die broek na een halve dag al niet zo rood meer en valt het de leiders dus ook direct op als je hem stiekem wel gewassen hebt. Consequenties? De broekspijpen worden tot aan je knie afgeknipt. En geloof me, in het koude Noorwegen zit je daar niet op te wachten.

De voorbereidingen voor de russ worden het hele jaar door getroffen. Zo moet er een auto, busje of volledige bus gepimpt worden met van alles, afhankelijk van het geld dat je eraan wilt uitgeven. Sommige mensen versieren een complete bus (en dan praat ik niet over zo’n klein bestelbusje, we hebben het hierover zo’n groot tourgeval) met speakers, boxen, bars…

Deelnemers dragen een speciaal mutsje met een lang koord eraan. Daar kun je je trofeeën aan hangen. Als je de volle zeventien dagen niet drinkt, krijg je er een bierkurk aan. Er zijn ook minder brave challenges te volbrengen, en voor iedere geslaagde challenge krijg je een prachtig aanhangsel aan je muts.

Er zijn ook andere versies van russ, bijvoorbeeld een soort kindervariant. Daar wordt een andere kleur gedragen, namelijk roze. De kleur is afhankelijk van je opleiding, en dus het soort russ. De russ na high school blijft het populairst.

Iets spannends proberen, iets wat de EU verboden heeft, iets wat in de weide omgeving alleen legaal is in Noorwegen en Zweden? Try snus. Je kunt het vergelijken met pruimtabak. Het zijn een soort theezakjes, die je onder je bovenlip schuift. Daar laat je ze een tijdje lekker trekken, je neemt de nicotine in je op et voilà, je hebt er weer een bizarre ervaring bij. Na een paar uur staat de hoeveelheid nicotine die je binnen hebt gekregen gelijk aan het nicotinegehalte van meerdere pakjes sigaretten. Niet slecht voor je longen, wel slecht voor je tandvlees, dat langzaam wegbrandt. Daarnaast is het erg verslavend: oppassen dus!

 Ikzelf heb het nooit geprobeerd, maar mijn Noor wel. Daar is het normaal, er zijn meer snussers dan rokers. 

Snus is lang niet legaal voor iedereen. Ben je veertien en denk je nu ‘jippie, dat ga ik morgen eens proberen!’ dan zal ik je ruw uit je droom moeten wekken: slecht plan.

Daarnaast herhalen wij, mijn Noor en ik, onze waarschuwing nog eens: het zou erg verslavend zijn! Mocht je het dus graag willen proberen, hou het dan netjes en laat het bij één keer.

Soms heb je van die dingen die door niemand begrepen worden, behalve de mensen die eraan meedoen. Bijvoorbeeld de Twilight-hype. Een buitenstaander trekt verbaasd z’n wenkbrauw op, terwijl een echte Twihard mannetjes die veel weg hebben van een discobol doodnormaal vinden.

Zo ook de bunad, een soort kledendracht. Meiden krijgen hun bunad op hun vijftiende, en het is nogal een big happening. Wij zien hele fortuinen die worden uitgegeven aan een soort oubollige Sneeuwwitje-jurk, maar voor Noren staat het gelijk aan het krijgen van je diploma, trouwen, het dopen van je kind… Tja. 

De kleuren en dergelijke van je bunad, hangen af van het gebied waar je vandaan komt. De bunad wordt vooral gedragen op 17 mei (hé, de datum komt ons bekend voor, huh?), een internationale feestdag waarop onze Noorse vrienden vieren dat ze afhankelijk zijn van Zweden en hun eigen grondwet hebben gekregen.

 Verder mag men in Noorwegen vrij op elanden jagen, iets wat sommige mensen dan ook vol overgave doen, drinken de meiden vooral pure wodka en eten ze met Kerstmis pepernoten. ‘Goeie morgen’ is een hel om uit te spreken voor de gemiddelde Noor en wij Nederlanders kunnen op onze beurt geen Noors. Hebben ze geweldige rockbands, zoals Kaizers Orchestra, wonen ze in houten huisjes, en kunnen ze nog prima fietsen. In de winters wordt het soms min dertig, dagen eindigen om drie uur en de jas worden gewoon in school nog gedragen, om niet te eindigen als bevroren kippetjes. 

Let there be cake for all our mistakes!

Ha det, Rosalie&haar Noor :D